هوای تازه

سه شنبه صبح به چین کلاغ زدیم. پسر یکی از دوستان؛ دانش آموزی باهوش و خلاق است، با علاقه شدید به جهان زیست و به کارهای علمی. بالا که می رفتیم گامهای او با ما و چشمانش به سنگ و خاک. آن زندگی که ما بی خبر می گذشتیم برای او تماشاگه رازها بود. یک بار متمرکز بر روی سنگی شد و توجه ما را جلب کرد. زنبور کوچکی که سرش کجا قطع شده بود و آنجا افتاده بود با بدنی که هنوز تقلای زیستن داشت و آرش به غمخواری و کنجکاوی، ساقۀ نازک علفی به بدنش تماس می داد. بدن واکنش تند نشان می داد. سینه وحلقه های پایینی اش پیچ و تاب می خورد، مرتب پاها در حرکت و نیش خود را بیرون می آورد برای دفاع مشروع. رشته های عصبی احساس داشتند و به هرتحریک، پاسخی پرشتاب و دراز می دادند....زیست جهان جامعه ایران خسته و کوفتۀ سالهاست. بدنی زخمد...

به لحاظ معرفت شناختی نیز راستْ آن است که سیاه و سفید دیدن جهان و تقسیم آدمیان به دیوخو و فرشته صفت دیری است که جای خود را به خوانشِ خاکستری عالم و آدم داده است! بی خبران از این رویداد جهانگیر بی شک در نگریستن به شیوه ی منسوخ پیشگفته حکمتی می بینند که پیوند تنگاتنگِ آن با منافع مادّی شان هیچ تردیدی را برنمی تابد! و گرنه این حقیقتِ رهایی بخش را جنابِ جلال الدّین رومی هفت، هشت قرن پیش تر به بیانی بلیغ بر آفتاب افکنده است: رَگ رَگ است این آبِ شیرین آبِ شور در خلایق می رود تا نفخ صورو یا در جایی دیگر:پس بدِ مطلق نباشد در جهانبد به نسبت باشد این را هم بدانو نیز:حکمت این اضداد را با هم ببستای قصاب ...