بسیاری از ما ایرانیان نام شخصیّتxad های بازیxadهای رایانهxad ای، فوتبالیست xadها و ستاره xadهای سینمای هالیوود را بهتر و بیشتر میxad دانیم تا نام فرهیختگان و نخبگان خطّه xadی فرهنگی xadمان از کهنه xadروز تا امروز!
اینxadکه دانشجوی ادبیّات فارسی دانشگاهِ تهران در روز بزرگداشتِ سعدی در پاسخ به درخواستِ مجری تلویزیون برای از بَرخواندن شعری از خداوندگار مُلکِ سخن و یکی از ارکان فرهنگ و ادبِ این سرزمین، دَرمیxad ماند. شاید در ظاهر ناچیز و طبیعی به نظر آید، امّا به واقعْ فاجعهxad ای فرهنگی است که تنها آگاهان از ژرفای آن آگاهند.
رتبه xadی نازلِ رشته xadی زبان و ادبیاتِ فارسی در میان دیگر رشته xadهای گروهِ آزمایشی علوم انسانی، بیxadمیلی نهادینه xadی دانش xadآموزان نخبه برای انتخاب این رشته، پذیرش دانشجویان با رتبهxad های نجومی و آیندهxad ی شغلی بسیار مبهم آن که زمانی یکی از دولتxadها بر آن بود تا در دیوانسالاری غول xadآسای خود برای مراقبت از زبان فارسی در برابر هجمه xadی بیxadامانِ زبانxadهای بیگانه و پیشگیری از فارسی xadزُدایی در مکاتباتِ اداری که امروز به بلای جان زبانِ نازنینِ فارسی تبدیل شده است، دانش xadآموختگانِ زبدهxad ی زبان و ادبیّات فارسی را به عنوان کارشناسِ ویرایش به کارگیرد. طرح بدیعی که همچون بسیاری ایدهxad های نیکوی دیگر، نشکفته پژمُرد!
خوارْداشتِ زبان و ادب فارسی، چوبِ حرّاج زدن به هویّتِ ملّی و میراثِ ماندگاری است که از هزارهxadهای دور به یادگار مانده است تا ما امروز به بیان استاد شفیعی کدکنی، که عمرش دراز باد، به زبان تَتاران سخن نگوییم و از ورای حجاب قرون با حکیم- شاعرانِ بلندآوازه xadی خطّهxad ی فرهنگی xadمان گفت xadو گو کنیم و از خوان پُرنعمتِ حکمت و معرفتِ آنان قوتِ معنا بَرگیریم. حال xadآنxadکه مغرب xadزمینیان، برای فهم زبان و بهره xadجُستن از میراثِ ادبی بزرگانِ فرهنگ و ادب سرزمینِ خود؛ همچون ویلیام شکسپیر(1616-1564 م) شاعر و نمایشنامه xadنویس پُرآوازه xadی انگلیسی- که بسیاری وی را بزرگترین نویسنده xadی انگلیسی xadزبان دانسته xadاند- به ناچار باید به فرهنگ لغت و آثار شارحان و مفسّران کتابxadهای وی روی آورند چه؛ زبانی که او به مددِ آن شاهکارهای خود را آفریده است، اکنون نامفهوم می xadنماید. امّا ما پارسیxad زبانان به تعبیرِ ماندگارِ محمّد علی فروغی(1321-1254 ه.ش)؛ ادیب، روشنفکر و سیاستمدار نامبُردارِ عصر پهلوی:" اهلِ ذوق اِعجاب میکنند که سعدی هفتصد سال پیش به زبان امروزی ما سخن گفتهاست، ولی حق این است که [...] ما پس از هفتصد سال به زبانی که از سعدی آموختهایم سخن میگوییم».
برچسب: به فرهنگ باشد روان تندرست,
نویسنده: پارسا بهرامی