نوروزی که پیروز نشد!

سوم فرودین ماه نود و هشت اخبار روان شدن سیلی سمج در جای جای کشور طنینxad انداز شد. دامنهxad ی واقعه چندان فراخ بود که از گرفتاری 21 استان در چنبرهxad ی بنیانxadکن آن سخن میxadرفت. سیل نامَرد رسید و دِهمان ویران شد، ولی همچون بسیاری حوادث طبیعی دیگر که وصفِ اصلی آنها غافلگیری است، بر سَرمان آوار شد و مسئولان ذیxadربط را که عموماً درک و دریافت درست و دقیقی از رخدادهایی از این دست ندارند و نه تخصصی که با کاربست آن در زمانی کوتاه پاسخی در خور به مطالبات مردمان مصیبتxadزده دهند و بر خیل زخمxad های ناسور آنان مرهمی از تدبیر و امید نهند، خود را به آب و آتش زدند تا هر کار کنند جز پذیرشِ مسئولیت قصور و تقصیر خویش در پیشامد آنچه رخ داده است!

خبر شگفت آنکه وزیر کشور از کمبود منابع مالی و در اولویت نبودن مقابلهxad با بحرانxad های طبیعی سخن گفته بود. برای گروهی نیز سیلْ به آبِ گل آلودی می xadمانست که از آن می شد ماهیxadهای ستبر سیاسی گرفت. گشودن دهانxad های وقاحت به بهانهی نقد عملکرد دولت در مدیریت بحران و از نمد تخریب و تخطئه برای منازعات سیاسی نمد دوختن هر که را به کار آید، برای مردمان بیxad خانمان سقف و سرپناه نمیxad شود. برخی هم در ویرانهxad های بر جای مانده از سیلاب خروشان و خانهxad های فرو رفته در گرداب گل و لای، به دنبال رد پای آمریکا و اروپا بودند و در پیالهxadxad ی «سیل» عکس رخ «برجام» می xadدیدند!

در این میان وضعیت برخی مناطق سیل زده بسیار غم xadانگیز و نگران xadکننده بود؛ در صدر آنها استان محروم لرستان که در شرایط عادی نیز تماشای محرومیتِ فزاینده ی مردمان آن بغض در گلوی بیننده ی دردمند می xadنشاند! خانهxad هایی که در آب غرقه شده xadاند و مردمانی درمانده که در برخی مناطق از ترک و تخلیهxad منازل خود سرباز میxad زدند؛ چرا که امیدی به بازیافتن دوباره xadxadی خانه xadی بر آب رفتهxadی خود نداشتند و چنان بودند که در نزد آنان گویی ترس از فقر بر ترس از مرگ پیشی گرفته بود! و راست را آن است که مصیبت آنان تازه پس از فرونشستن طوفان بلا و به اعماق خاک فرو خزیدن یا به هوا خاستن آبxad های انباشته از شبیخون بنیانxad کن سیلابِ ویرانگری آغاز میxad شود که بر شکوه باستانی نوروز چیره شد و مجال سَر کردن زمستان و دَر کردن خستگی سال رفته را از بسیاری کسانْ دریغ داشت.

گربه ی ایران خیس و زخمی و تنها به گوشه xadای خزیده است و از دردی جانگزا به خود می xadپیچد! تا کی دوباره ساکنان آق قلا و گمیشان و معمولان و پل دختر و روستاهای محو شده کهگیلویه و بویر احمد به آشیانهxad ویران دوباره برگردند و زندگی با حضور آنان زندگی از سَر گیرد؟