ما و تکنولوژی

هر کار میxad کنند تا به بالا رفتن از نردبامی که از جنون شهرت بر فراز شده است، برای خود در جهان ناآرام مجازی و شبکه xadهای پر تلاطم ولی روزمره xadاندودِ اجتماعی نام و کامی دست و پا کنند. از همرسانی (Share) عکسxad غذاهایی که خوردهxad اند تا درج رُتوش شده xad تصویر خود و همسرشان در حالی که با تنی نیمه عریان و بازوانی خالکوب برای حریفان مجازیِ موهوم خط و نشان میxadکشد. تا بارگذاری تصویرِ تنها فرزند خویش که دهه xadها پیشتر همبازی مرغان و خروسان بود و در جمع پُرهیاهوی همسالانِ شادxadخوار زمینِ زیر پایش را به ستوه میxad آورد. ولی امروز زندانی غمگین تنهایی است که در سلول قوطی کبریتی متروک، شب را و روز را، هنوز را دوره می xadکند!

با خود میxad گویم آدمی هیچxadگاه به مانند امروز که راست xadترین سخن در وصف آن، عصر آوار و انفجار ارتباطات و اطلاعات است، برای نمایاندن خود در آینهxad حضور دیگران هرگز تا این اندازه حریص نبوده است!

سخنxadْ به کردارِ بازی نگفته xadایم اگر تلاش برای دیده شدن را قوی xadترین میل آدمی در زمانه اکنون بدانیم. در این بین شهوت لگام گسیختهxad انسان ایرانی برای ارضاء حس «لایک» شدن بر همهxad اقران خود در زیر آسمان جهان پیشی گرفته است.

از چه روست که درّ گرانمایه «وقت» تا این پایه در چشم ما بی ارزش و هوس بر آفتاب افکندن زیر و بم زندگانی چندان قوی شده است که درهای نهانی xadترین زوایای حریم خصوصی، بی پروای پیامدهای مخاطره xadآمیز آن، به روی دیگران گشوده میxad شود؟

کسر عظیمی از وقت خود را صرف گلچرخ زدن در فضای مجازی کردن و از تازه xadهای خریدهxad ها و خورده xadهای خود با دیگران سخن گفتن هر معنایی که داشته باشد، با بهرهxad جویی خردمندانه از زمان پاکْ بیگانه است. بمباردمان فرستهxad ها نیز جز از نظر گذراندن و یا سَرسَری خواندن، امکانی پیش رو نمیxad گذارد. و این سرآغاز سرگشتگی از سویی و ابتلا به توهم علّامه xadگی از سوی دیگر است. کاربرانی متوهم با دانسته xadهایی گونهxad گون، ولی نه به هیچ xadرو عمیق؛ اقیانوسxad هایی با عمق یک بند انگشت! از این منظر، فضای مجازی به فروشگاهی عظیم میxad مانَد که با شعبهxad های بی شمارش در کار تولید فَست فودهای اشتها آور و تکثیر سیری کاذب است!

اعتیاد ایرانیِ امروز به گوشیxad های اندرویدی و عضویت در شبکهxad های اجتماعی چندان است، که دیگر مجالی برای دورهمیxad های صمیمانهxad باقی نگذاشته است و مهیا شدن آن فرصت استثنایی که روزگاری پیش از این، قاعدهxad ای طلایی بود، تنها هنگامی میسر است که دستِ کاربران سَر افکنده در صفحهxad سحّار مانیتور از دامان پر زرق و برق اینترنت کوتاه شده باشد و اختلالی فنّی خانوادهxad از هم گسیخته را دیگرْ بار در کنار و روی در روی هم بنشاند. «خانواده»xad، کهنسالxad ترین نهاد نظام اجتماعی که زیر فشار تحولات و بر اثر زمین لرزه xadهای عظیمی که از جمله عوامل بنیادی آن، انفجار اطلاعات و در پی آن، پیشرفتxadهای تکنولوژی,ک بوده است دچار دگردیسی شده است؛ از خانوادهxadxad گستردهxad دیروز (خانوار) تا خانوادهxad هسته xadای امروز و امواج اجتماعی جدید که حامل گونه xadهایی نوظهور است: تک همسری، تک فرزندی، بی فرزندی، ازدواج سفید.