بابای واژه ها؛ در سوگ استاد رضا بابایی

استاد رضا بابایی سحرگاه دوشنبه 18 فروردین نود و نُه در موسم شیوع کرونا به خط پایان رسید و از سیارۀ رنج به جهانی دیگر رخت بست. با هجرت غریبانۀ او که در چشم من مجسمۀ رنج و فرهیختگی بود و از رنجِ فرهیختگی سرشار، ابرهای همه عالم در دلم گریستند. به شخصیت منشوری ایشان از زوایای مختلفی می xadتوان نگریست. من ولی خوش میxad دارم از نسبت استاد با واژه xadها سخن بگویم. همانچه در ساحت آن یگانه بود و ممتاز.

استاد فقید، ایران را صمیمانه دوست میxad داشت، اگرچه آماج همۀ پویهxad های اندیشگی xadاش انسان xadهای گوشت و پوست و خونxadداری بود که می xadآیند، رنج می xadکشند و می xadروند، هم از این رو دغدغهxad مند ایسم xadها نبود، از ایدئولوژی اندیشی هراسان بود و سهم عقل و عاطفه را به یکسان ادا میxad کرد.

رضا بابایی واژهxad را پاس میxad داشت و با مهارتی رشکxadانگیز در کاربست آن قبل از گشودن باب خِرد به روی مخاطبان خویش، مشق درست xadنویسی و نویسندگی می xadکرد و کانال باشکوهش در تلگرام(یادداشت xadها) کارگاه نگارش و ویرایش بود.