مَرهمی از آسمان

بگذار باران بیاید و بر خیل زخمxadهای ناسور خلقان سوته دلِ سر در گریبان مرهمی از مِهر بگذارد، در خزانِ تردید و تورم و مصافِ عریانِ کهن دیار با جهانِ بی رحم معاصر و نمادِ قدرقدرت و شریر آن، امریکا، که از دیدِ آگاهان نه علت که عاملِ تحریم است! و ترامپ پیش از آنکه دشمن سینه چاک ایران باشد، مدافع بی قید و شرطِ منافع ملی مردمانی رنگین پوست و متکثر است که از اقصای گیتی زیر پرچم سرزمینی واحد موسوم به ایالتِ متحدهxadی آمریکا گرد آمدهxad اند!

بسیاری از آنان درست وقتی که باید به سرزمین xadهای خود ثمر دهند، به آمریکا رخت کشیده xadاند! کند و کاو در چرایی مهاجرت آنان یکی داستان است پر از آب چشم و شرح مستوفای آن، مهتاب شبی خواهد و آسوده دَمی که آن نیز در این زمانهxad ی عسرت کز منجنیق فلک سنگ فتنه می xadبارد، همچون کبریت احمر کمیاب و بلکه نایاب است. در واماندنمان از قافلهxad ی نگهداری و نگهبانی از سرمایهxadهای انسانی همین بس که در صدر سیاههxad ی فرار مغزهاییم و همxadنوردِ الجزایر و پاکستان و عراق! ان هم در زمانهxad ای که از پدیدهxad ی «چرخش نخبگان» یعنی آیند و شوندِ نخبگان به کشور خود و کشور مقصد سخن می xadرود. رویدادی که نیازمندِ مهیا ساختن همهxad ی زمینه xadها و رفع تمامی موانع است؛ تا نخبگانِ رفته بی واهمه بازآیند و از دانش و بینش خود برای رفع مشکلاتِ بیxadشمار و حل مسائل فزاینده بهره گیرند؛ پیشن نهادنِ این ایده از آن رو است که چراغ ساحل آسودگی xadها در افق پیدا نیست. زورقی سرگشته را میxadمانیم که در حصار گردابxadهای خشماگین گرفتار آمده است و با برآمدِ هر خیزاب به سویی رانده می xadشود، بی آنکه یارای ایستادن و به خود آمدن داشته باشد یا بسان سرداری زخمی در حلقه xadی سربازانِ تازه xadنفسِ لشکر فاتحان که یارانِ خود را از دست داده است و در واپسین ثانیه xadهای حیات، آخرین ضربات شمشیر را نومیدانه فرود می xadآورد.