اُپوزیسیونِ واقعی

ما از یاد بردهایم که حکمرانی- خواه خوب یا بد- تنها در جغرافیای سرزمینِ آباد میسر است، نه در برهوت عریانِ عاری از زندگی. ظرفی باید در میان باشد، تا چیزی (مظروفی) در آن ریخته شود.

ایران عزیز و کهندیار باستانیمان سخت ناخوش است. منابع آبی روبه پایان است و متخصصان دردآشنا هر روز از بروز فجایعی تازه در پهنۀ جغرافیایی خبر میدهند. از احتمال قریببهوقوع خالی شدن بخشهایی از کشور و مهاجرت باشندگان آن در پی بیآبی و رَختبربستن امکان حیات. پدیدهای که شواهد آن روبهفزونی است.

دولت ۱۴ام و رئیسِ طبیب آن، پیش از هر کار باید در جهتِ حفاظت از محیطزیست و جلوگیری از تشدید بُحران ناتَرازی منابع آب چارهای بیندیشد. قبلاز اینکه قلب از تپش بازمانَد و غریو شیون سوگواران از پشت دَرِ C.C.U به آسمان برخیزد.

رئیس دولت باید افزونبر انتصاب مدیری کاردان و افزایش درخورِ بودجۀ سازمان حفاظت محیطزیست که اینک به گفتۀ محمد درویش، فعال و پژوهشگر محیطزیست، حتی از بودجۀ ناحیۀ دو شهرداری منطقۀ 5 تهران نیز کمتر است! دستِ یاری بهسوی متخصصان و کارشناسان زبدۀ این حوزه دراز کند و با هموار کردن مسیر پُرسنگلاخ تشکیل سَمَنهای (NGO) محیطزیستی مجال مشارکت مردم را فراهم سازد و حفاظت از محیطزیست را در همۀ عرصههای آن از آب و خاک و هوا تا کوه و دشت و جنگل و دریا از دغدغهای محلی به پویشی مِلی بَرکشد، همچنان که راهپیمایی اربعین چنین شده است. و نه آیا از این سرمایۀ سرشار مذهبی میتوان و میباید برای تقویت هنجارهای مدنی و تحکیم هویتِ ملی بهره جُست؟ و از چشمۀ جوشان خون حسین (ع) که الهامبخش آزادگان جهان است، گفتمانی نو ساخت و طرحی نو درانداخت؛ از برای حفظ ایران که محمل تکریم حسین (ع) است و زیستبوم جانبهلبآمدهاش، چونان پَرّ کاهی در مصاف تندباد تغییر اقلیم از یکسو و سوءمدیریت مزمن ازسوی دیگر، رها و بیپناه مانده است.

راست این است که مزاج دَهر (زیستبوم میهن)، تَبَه شده است و اگر فکر حکیمانه و رأی خردورزانهای در کار نیاید و محیطزیست با خیل چالشها و بحرانهای آن به مسئلۀ بنیادی «دولت» و فراتر از آن، «حاکمیت» تبدیل نشود، دیگر نه از تاک، نشانی خواهد ماند و نه از تاکنشان!

+ نوشته شده در یکشنبه چهاردهم مرداد ۱۴۰۳ ساعت 12:1 توسط سلمان احمدوند  |